Les chères mains qui furent miennes, Toutes petites, toutes belles, Après ces méprises mortelles Et toutes ces choses païennes, Après les rades et les grèves, Et les pays et les provinces, Royales mieux qu'au temps des princes, Les chères mains m'ouvrent les rêves. Mains en songe, mains sur mon âme, Sais-je, moi, ce que vous daignâtes, Parmi ces rumeurs scélérates, Dire à cette âme qui se pâme? Ment-elle, ma vision chaste D'affinité spirituelle, De complicité maternelle, D'affection étroite et vaste? Remords si cher, peine très bonne, Rêves bénis, mains consacrées, O ces mains, ces mains vénérées, Faites le geste qui pardonne!

			GOE-HANDEN DIE ... Goê-handen die de mijne waren, Kleine zo zeer en zo zeer zachte, Na wat felle dwalingen brachten En al die heidense gevaren, Na reden en stranden en stromen, Landen en steden, dorpen, weiden, Prinslijker dan in prinse-tijden, Goê-handen oopnen mij mijn dromen. Droomhanden, hande' op mijn zielswezen, Weet ik, ach, wat gij woudt gedogen Te zeggen, in die luide logen, Tot dees ziel, mij bezwijmd ontrezen? Kan mijn kuis weten mij misleiden Van het verwante samenvoelen, Deelnemend moederlijk bedoelen, Hechte genegenheid en wijde? Dierbaar berouw en treurenis, Bepeinzen zoet, handen gewijde, Deze - háár - handen, o geeft mij de Tekenen van vergiffenis.   Victor van Vriesland, 1929

			LA DERNIERE FETE GALANTE Pour une bonne fois séparons-nous, Très chers messieurs et si belles mesdames. Assez comme cela d'épithalames, Et puis là, nos plaisirs furent trop doux Nul remords, nul regret vrai, nul désastre! C'est effrayant ce que nous nous sentons D'affinités avecque les moutons Enrubannés du pire poétastre. Nous fûmes trop ridicules un peu Avec nos airs de n'y toucher qu'à peine. Le Dieu d'amour veut qu'on ait de l'haleine, Il a raison! Et c'est un jeune Dieu. Séparons-nous, je vous le dis encore. O que nos coeurs qui furent trop bêlants, Dès ce jourd'hui réclament, trop hurlants, L'embarquement pour Sodome et Gomorrhe!

			HET LAATSTE AVONTUURTJE Laat eens voor al ons nu maar afscheid nemen, Zeer waarde heren, waarder nog mevrouwen, Genoeg 't herkauwen en beleefdheidsbrouwen. Heus, ons gevoel was slechts een zieklijk temen. Geen ware wroeging, spijt of catastrofe. Als lintversierde, witgewolde schapen, Uit slechte verzen, zijn wij ingeslapen, Geen enkle kreet gaat hun geblaat te boven. Wij waren werkelijk een beetje zot Met al die angst dat ons een arm omvadem. De God der liefde heeft een lange adem En heeft gelijk! Hij is een jonge God! Ik zeg het nog eens, 'k scheid mij van Uw dorre Voorzichtige zielen en Uw makke harten, En 'k zal de hel weer met mijn hartstocht tarten 'k Ga scheep voor goed, naar Sodom en Gomorre!   Jef Last, 1945

			BALLADE SAPPHO Ma douce main de maîtresse et d'amant Passe et rit sur ta chère chair en fête, Rit et jouit de ton jouissement. Pour la servir tu sais bien qu'elle est faite, Et ton beau corps faut que je le dévête Pour l'enivrer sans fin d'un art nouveau Toujours dans la caresse toujours prête. Je suis pareil à la grande Sappho. Laisse ma tête errant et s'abîmant A l'aventure, un peu farouche, en quête D'ombre et d'odeur et d'un travail charmant Vers les saveurs de ta gloire secrète. Laisse rôder l'âme de ton poète Partout par là, champ ou bois, mont ou vau, Comme tu veux et si je le souhaite. Je suis pareil à la grande Sappho. Je presse alors tout ton corps goulûment, Toute ta chair contre mon corps d'athlète Qui se bande et s'amollit par moment, Heureux du triomphe et de la défaite En ce conflit du coeur et de la tête. Pour la stérile étreinte où le cerveau Vient faire enfin la nature complète Je suis pareil à la grande Sappho. Envoi Prince ou princesse, honnête ou malhonnête, Qui qu'en grogne et quel que soit son niveau, Trop su poète ou divin proxénète, Je suis pareil à la grande Sappho.

			BALLADE SAPPHO Mijn zachte hand van minnares en minnaar Glijdt lachend langs jouw dierbaar feestend vlees. Genietend jouw genot als ware minnaar Enkel bestaand, dat zij jou dienst bewees. En 't lijf onthul waar ik jouw wellust lees: Van altijd nieuwe kunst de vreugdeboo Tot nieuwe streling onze lust genees Daarin gelijk aan meesteres Sappho. Mijn dwalend hoofd wil zinkend zich begeven Op zwerftocht naar het wilde struikgewas, Donkere lichaamsgeur en 't tongestreven Waar 't diepst geheim van jou verborgen was. Mijn dichterziel, als jachthond door het gras Vervolgt het spoor, bergop, dal af, en zo Als jij het wenst en het begeert mijn beven Toon 'k mij gelijk aan meesteres Sappho. Als een athleet omvat mijn arm jouw leden Die 'k gulzig aan mijn warme lichaam wrijf Nu stijf van lust, dan spanningloos vergleden Tot 'k even blij triomf als neerlaag schrijf: In 't drama tussen hoofd en hart 't bedrijf Waar hartstochts vlam, uit dor onvruchtbaar stro, Natuur ten spijt, in bronst paart geest en lijf En 'k evenaar mijn meesteres Sappho. Envoi Prins of prinses, 't zij eerbaar of oneerbaar Ten spijt van allen, 't zij op welk niveau, Godlijke koppelaar of dichter of omkeerbaar 'k Voel mij gelijk aan meesteres Sappho.   Jef Last, 1945